กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ดวงตาของเมิ่งซิงเหอเป็นประกายขึ้นมาทันที
เขาพยักหน้า “ถูกต้อง น่าจะเป็นเช่นนี้ หากเขาเป็นปรมาจารย์ไสยกู่ที่ถนัดการเลี้ยงกู่ เช่นนั้นบรรพบุรุษหรือคนใกล้ชิดของเขาน่าจะมีผู้มาจากดินแดนเหมียวเจียง... หากเขาเคยถูกผู้อื่นวางกู่ เช่นนั้นเขาน่าจะเคยไปดินแดนเหมียวเจียง...”
พอพูดมาถึงตรงนี้ เสียงของเมิ่งซิงเหอก็หยุดชะงักลงทันที
รูม่านตาของเขาหดเกร็ง
เจียงอวิ๋นเสาเห็นเขาท่าทางเช่นนั้น จึงรีบถามว่า “ท่านพบผู้ต้องสงสัยหรือไม่เจ้าค่ะ”
เมิ่งซิงเหอขมวดคิ้วแน่น “ข้าจำได้ว่าเจิ้งกั๋วกง หรือก็คือบิดาของตงฟางจิ่งเช่อ เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนเคยไปดินแดนเหมียวเจียง...”
เจียงอวิ๋นเสาอึ้งไป “เจิ้งกั๋วกงหรือ”
เมิ่งซิงเหอพยักหน้า “ใช่ เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน เจิ้งกั๋วกงผู้นี้คือตงฟางอวี้ ยังเป็นซื่อจื่อหนุ่มน้อย บิดาของตงฟางอวี้ คือเจิ้งกั๋วกงเฒ่า กับท่านปู่ของข้า ล้วนเป็นแม่ทัพกล้าหาญที่ออกรบในสมรภูมิ ออกศึกปราบปรามความวุ่นวายอยู่ทั่วทุกแห่งตลอดทั้งปี เท่าที่ข้ารู้ เจิ้งกั๋วกงเฒ่าผู้นั้นเคยไปปราบศัตรูที่ชายแดนตะวันตกเฉียงใต้ ตอนนั้นตงฟางอวี้ซึ่งยังเป็นซื่อจื่อก็เคยตามเจิ้งกั๋วกงเฒ่าไปยังตะวันตกเฉียงใต้ด้วย...”
เขาก้มลงจ้องดวงตาของเจียงอวิ๋นเสา “และถิ่นกำเนิดของไสยกู่ คือดินแดนเหมียวเจียง ก็อยู่ใกล้สมรภูมิที่เจิ้งกั๋วกงเฒ่าต่อต้านศัตรูภายนอกในปีนั้น”