ตอนที่ 157 พระเอกรู้ว่านางเอกตกอยู่ในอันตราย

นางมาถึงเรือนแล้วเอ่ยกับเมิ่งซิงเหอว่า “พี่เมิ่ง คืนนี้ข้ากับท่านแม่จะอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนพี่สาวของข้า เช่นนั้นอีกสักครู่เจ้าค่อยกลับไปพร้อมพี่สะใภ้สามของข้าเถิด”

เมิ่งซิงเหอพยักหน้าอย่างอ่อนโยน “ได้”

เจียงอวิ๋นเสาเอ่ยอีก “อีกอย่าง ข้ามอบซูเอ๋อร์ให้เจ้าแล้ว เขาเล่นกับเสี่ยวเป่าได้ดี คืนนี้เจ้าพาเขากับเสี่ยวเป่านอนด้วยกันได้หรือไม่ ข้าไม่อยู่ หากเขาไปที่เรือนเสากวงคนเดียวก็คงนอนไม่หลับ ให้เขาอยู่ที่เจ้า มีเสี่ยวเป่าเป็นเพื่อนเล่นคอยอยู่เป็นเพื่อน มีเจ้าซึ่งเป็นพี่เขยคอยดูแล เขาก็ควรจะทำตัวดีได้ทั้งคืน…”

เมิ่งซิงเหอได้ยินคำว่า “พี่เขย” สองคำนั้น ในใจก็ร้อนผ่าวขึ้นมา

เขาพยักหน้าอีกครั้ง “ได้ ข้าจะดูแลซูเอ๋อร์ให้ดีแน่นอน”

เจียงอวิ๋นเสาคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ยังไม่วางใจ จึงเอ่ยกับเขาอีกว่า “เจ้าดูแลได้ก็ดูแล หากปลอบเขาไม่ได้จริง ๆ ก็ใช้เสื้อคลุมหนาห่อเขาให้แน่นสักหน่อย ให้คนส่งเขามาที่ตระกูลจ้าว ข้าจะพาเขานอนเอง”

เมิ่งซิงเหอมองเสาเอ๋อร์ของเขา จู่ ๆ ก็ยิ้มแล้วโน้มเข้าไปใกล้หูนางเอ่ยเสียงเบาว่า “นี่เจ้าดูแลน้องชายหรือดูแลลูกชายกันเล่า ดูท่าทางของเจ้าแล้ว ข้าเหมือนเห็นภาพตอนที่เจ้าดูแลลูกชายในอนาคต งดงามอ่อนโยน พิถีพิถัน เอาใจใส่… ต่อไปหากเจ้าจะโยนลูกชายให้ข้าดูแล เจ้าก็ต้องเป็นเช่นนี้แน่ ไม่ว่าจะอย่างไรก็วางใจไม่ลง คิดถึงลูกจนใจหาย พร่ำบ่นข้าอยู่นานก็ยังรู้สึกว่าข้าไม่น่าไว้ใจ สุดท้ายก็ยังอยากอุ้มลูกกลับไปกับเจ้า…”