ตอนที่ 146 พระเอกคุกเข่าเรียกพ่อตา ไม่ไว้หน้าโดยสิ้นเชิงแล้ว

“ใต้เท้าเจียง ผู้น้อยกลับมาแล้วขอรับ”

เมิ่งซิงเหอขานตอบอย่างอ่อนโยนจากภายในรถม้า

จากนั้นนิ้วเรียวยาวก็เปิดม่านรถม้า เขายิ้มพลางก้าวลงจากรถ

เขาเหมือนมองไม่เห็นขวานในมือเจียงสีอวี้ที่เปล่งประกายเย็นเยียบ สงบนิ่งจับชายเสื้อคลุม ก้าวขึ้นบันไดทีละขั้น

เขาเดินตรงมาหยุดตรงหน้าเจียงสีอวี้

ในตอนที่เขายังห่างจากเจียงสีอวี้สามก้าว ในตอนที่ฝูงชนที่มุงดูเตรียมจะพุ่งเข้าไปช่วยเขา เขากลับพลิกชายเสื้อคลุมอย่างงดงามแล้วคุกเข่าลงทันที!

การกระทำนี้ไม่เพียงทำให้ฝูงชนที่มุงดูตกตะลึง ยังทำให้เจียงสีอวี้ตกตะลึงด้วย

เจียงสีอวี้เห็นซื่อจื่อขี้โรคผู้นี้อยู่ ๆ ก็คุกเข่าให้เขาทั้งที่ยังไม่ได้พูดจาอะไร ถึงกับตกใจกอดขวานกระโดดถอยหลังไปสองก้าวทันที พูดจาติดขัดไปหมด “เจ้า เจ้า เจ้า เจ้า... เจ้าทำอะไร!”

หลังเมิ่งซิงเหอคุกเข่าเรียบร้อยแล้ว เขาก็เงยหน้ายิ้มตาหยีมองเจียงสีอวี้

เขากล่าวอย่างไม่รีบร้อน “คนโบราณว่าใต้เข่าของลูกผู้ชายมีทองคำ ควรคุกเข่าได้เพียงต่อฟ้าดิน ต่อองค์กษัตริย์ ต่อบิดามารดา ท่านเป็นบิดาของคุณหนูสี่ ต่อไปท่านก็เป็นบิดาของข้าด้วย ข้าคุกเข่าคำนับท่านสักครั้งจึงเป็นเรื่องสมควร”