ตอนที่ 133 พระเอกกลายเป็นหินรองเท้า

เมิ่งซิงเหอมองคุณหนูสี่ของเขาลึก ๆ แวบหนึ่ง จากนั้นยื่นมือไปตบไหล่เสี่ยวเป่า ก้มตัวลงเอ่ยเสียงเบาว่า “ถ้าเจ้ารังเกียจว่าพี่เมิ่งไร้ความสามารถ เช่นนั้นเจ้าก็ช่วยพี่เมิ่งสักมือ ได้หรือไม่”

เสี่ยวเป่ามองพี่เมิ่งที่อายุปูนนี้แล้วยังไม่มีภรรยามาให้กำเนิดลูกเล็ก ๆ ไว้ให้เขาเล่น เขารู้สึกว่าบนเส้นทางการช่วยพี่เมิ่งหาภรรยานั้น ภาระบนบ่าของเขาช่างหนักอึ้งยิ่งนัก

เขาพยักหน้าหนัก ๆ “ได้ ข้าช่วยพี่เมิ่ง!”

เมิ่งซิงเหอยกมุมปาก “งั้นพวกเราทำเช่นนี้ เจ้าสักครู่ก็วิ่งไปทางน้องชายของพี่สาวนางฟ้า เจ้าไปเป็นเพื่อนกับเด็กน้อยคนนั้น วนอยู่รอบ ๆ เขา เช่นนี้พี่เมิ่งก็จะได้ตามพี่สาวนางฟ้าไปอย่างสมเหตุสมผล…”

เสี่ยวเป่ากะพริบตา

อะไรนะ?

พี่เมิ่งคิดจะเข้าใกล้แม่นางด้วยวิธีเช่นนี้หรือ?