ตอนที่ 132 พระเอกจอมเสแสร้ง จงใจแกล้งเจ็บเรียกร้องความรับผิดชอบ

ท่ามกลางฉากหลังท้องฟ้าสีคราม เมฆขาว และทุ่งหญ้าเขียวขจี เขายืนต้านแสงตะวันอยู่ ไหล่กว้าง ขายาว หล่อเหลาไร้ที่ติ

เขาอุ้มว่าวหลากสีไว้ในมือข้างหนึ่ง อีกมือจูงเด็กน้อยน่ารักคนหนึ่ง ภาพของเขาเช่นนี้ดูอ่อนโยนราวกับบุรุษที่เหมาะแก่การครองเรือน

พอเห็นนางหันกลับมา เขาก็ยิ้มอ่อนโยนออกมาทันที

ดวงตางดงามราวกับไพฑูรย์คู่นั้น สะท้อนเพียงเงาของนางผู้เดียว ลึกซึ้งจนชวนหลงใหล

เมื่อเห็นคนที่ไม่ควรปรากฏอยู่ที่นี่ เจียงอวิ๋นเสาก็ชะงักไป

เหตุใดเมิ่งซิงเหอจึงมาที่นี่

หรือว่า ตามนางมา

ในใจเจียงอวิ๋นเสาแล่นผ่านความยินดีประหลาดบางเบา

นางรีบกดความยินดีนั้นลงอย่างรวดเร็ว แล้วแสร้งทำหน้าตกใจถามว่า “ท่านซื่อจื่อเมิ่ง ท่านก็มาปล่อยว่าวหรือเจ้าคะ”