กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เที่ยงคืน
ทุกสรรพเสียงเงียบสงัด นอกหน้าต่างมีเพียงเสียงแมลงร้องเป็นระยะ ๆ
เจียงอวิ๋นเสาซึ่งควรจะหลับสนิทพลันลืมตาขึ้น
ในความมืดสลัวยามราตรี นางหันตามองน้องชายที่หลับอยู่ใต้ผ้าห่มข้าง ๆ ยื่นมือไปจัดชายผ้าห่มที่เปิดออกให้เขาอย่างเบามือ แล้วค่อย ๆ ประคองศีรษะเล็ก ๆ ที่เลื่อนออกจากหมอนของน้องชายกลับไปวางบนหมอนอย่างอ่อนโยน
เจ้าตัวเล็กขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูราวกับมีทีท่าจะตื่น
นางตบร่างกายเล็ก ๆ ของน้องชายเบา ๆ อย่างคุ้นเคย อีกมือหนึ่งลูบศีรษะเล็ก ๆ ของน้องชายอย่างอ่อนโยน ตบเช่นนี้สิบกว่าครั้งแล้ว น้องชายก็เข้าสู่ห้วงฝันอันหอมหวานอีกครั้ง
เจียงอวิ๋นเสาจึงค่อย ๆ ยกผ้าห่มขึ้นอย่างระมัดระวัง ย่องเบา ๆ ลงจากเตียง