กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“คุณหนูสี่ ท่านเป็นอะไรไปหรือเจ้าค่ะ”
เฉี่ยวเหนียงเห็นสีหน้าของเจียงอวิ๋นเสาไม่ปกติ จึงรีบถามขึ้น
เจียงอวิ๋นเสาบังคับใจตนเองให้สงบลง
นางทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น พูดกับเฉี่ยวเหนียงว่า “ไม่เป็นไร เพียงแต่คำพูดของเจ้าทำให้ข้าอายบ้าง ข้าละอายใจ……”
นางดึงเสิ่นอวิ๋นซูที่อยู่ในอ้อมอกขึ้นมา แล้วพูดว่า “ข้าจะไปเดินใต้ต้นแปะก๊วย ระบายอากาศหน่อย เฉี่ยวเหนียง เจ้าช่วยข้าดูแลซูเอ๋อร์ เล่นกับมันและเจ้าไร้ประโยชน์ด้วย”
เฉี่ยวเหนียงนึกว่าคุณหนูสี่หน้าบางและเขินอายจริง ๆ จึงยิ้มรับปาก
เจียงอวิ๋นเสามาที่ใต้ต้นแปะก๊วยเพียงลำพัง
นางกอดอกพิงต้นแปะก๊วย เงยหน้ามองกำแพงเรือนสูงตระหง่าน สีหน้าไม่อาจหยั่งถึง