กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ภายในห้องเงียบสงัดไปทั้งห้อง
ไม่กี่ลมหายใจต่อมา ภายในห้องก็มีเสียงของเมิ่งซิงเหอที่อ่อนแรงแต่ยังแฝงความอ่อนโยนดังขึ้น “เป็นซูเอ๋อร์หรือ ขอโทษนะ ตอนนี้พี่เมิ่งยังรู้สึกไม่สบายอยู่บ้าง อีกสองวันค่อยมาเล่นกับเจ้าดีหรือไม่”
เสิ่นอวิ๋นซูได้ยินคำพูดของเมิ่งซิงเหอ ก็เอียงศีรษะเล็กน้อย
ยังไม่สบายอยู่อีกหรือ?
ถ้าอย่างนั้นพี่เมิ่งก็ป่วยหนักมากเลยสิ
พี่สาวต้องเป็นห่วงจนใจจะขาดแล้ว
เขาถอนหายใจอย่างกับผู้ใหญ่ตัวเล็ก ๆ แล้วพูดกับเมิ่งซิงเหออย่างว่าง่าย “ก็ได้ พี่เมิ่งพักผ่อนให้ดีนะ เจ้าต้องดื่มยาแต่โดยดี กินข้าวแต่โดยดี ถ้าเจ้าถือว่ายาขม ดื่มไม่อร่อย ก็ให้คิดถึงพี่สาวข้า——”