กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เขาลูบคางไปมา “หากฮูหยินซื่อจื่อคือเจียงอวิ๋นเสา เช่นนั้นให้ข้าแต่งงานก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้”
คิดถึงว่าเจียงอวิ๋นเสาเป็นคนที่เมิ่งซิงเหอหมายตาไว้ เขาก็ยิ่งอยากได้เจียงอวิ๋นเสามากขึ้น
เขาแทบทนรอไม่ไหวแล้วที่อยากไปเชิญเจียงอวิ๋นเสามาร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของเขา
เขาตบไหล่พ่อบ้านอย่างเบิกบาน “งานเลี้ยงวันเกิดของข้าฝากท่านอาเฉียนด้วย ส่วนข้า จะรีบพาลูกสุนัขตัวน้อยเหล่านี้ไปเอาใจฮูหยินซื่อจื่อของข้าเดี๋ยวนี้!”
กล่าวจบเขาก็โบกมือครั้งหนึ่ง พาบ่าวไพร่จากไป
พ่อบ้านมองแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยความฮึกเหิมเดินจนลมปลิวของเขา แววตาฉายความเวทนาวูบหนึ่ง
ซื่อจื่อผู้น่าสงสาร...
ในที่สุดก็มีสาวที่ชอบและยอมแต่งงานด้วย แต่กลับกลายเป็นว่าสาวคนนั้นคือตัวยาช่วยชีวิตที่ท่านกั๋วกงหมายตาไว้ตั้งแต่สิบกว่าปีก่อน...