กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เจียงอวิ๋นเสาปรับสีหน้าได้ในชั่วพริบตา นางปล่อยมือจากราวระเบียง ยกชายกระโปรงแล้วสาวเท้าเล็ก ๆ วิ่งไปหาเมิ่งซิงเหอ พลางร้องเรียกเสียงเบา “พี่เมิ่ง รอข้าด้วย”
เมิ่งซิงเหอขึ้นบันไดไปยังชั้นสามแล้ว
เมื่อได้ยินเสียงนั้น เขาพลันหันกลับมา
เมื่อเห็นโฉมงามที่กำลังวิ่งเข้าหาเขาราวกับวิหคน้อย กลิ่นอายเย็นเยียบทั่วร่างของเขาก็สลายหายไปจนสิ้นในชั่วพริบตา
สีหน้าของเขาอ่อนโยนลง ก่อนถามอย่างนุ่มนวลว่า “เจ้ามาทำอะไรหรือ”
เจียงอวิ๋นเสาวิ่งมาถึงปากบันได แล้วมองเมิ่งซิงเหอจากระยะห่างหลายฉื่อ
นางกล่าวอย่างเป็นกังวลเล็กน้อยว่า “เมื่อครู่ข้าได้ยินพี่สาวที่ร้องเรียกชื่อพี่เมิ่ง เสียงดุดันยิ่งนัก… ข้าเกาะราวระเบียงชะโงกขึ้นไปดู นางเหมือนกำลังด่าซานชีอยู่ พี่เมิ่งกับซานชีจะถูกนางรังแกหรือไม่”