กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมื่อได้ยินคำนี้ ท่านโหวเมิ่งซึ่งกำลังจะก้าวลงบันไดก็ชะงักฝีเท้า แล้วแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจหันกลับไป จ้องมองว่าที่ลูกสะใภ้ของเขาดู
มองอยู่หลายครา ท่านโหวเมิ่งก็พยักหน้าในใจ
แผ่นหลังยังงดงามถึงเพียงนี้
เขาคิดว่าหญิงสาวจากชนบทที่ทำไร่ทำนามาแต่เล็ก ย่อมหลังหนาเอวใหญ่ ไร้ซึ่งสง่าราศี แต่แม่นางผู้นี้ดูเหมือนจะมิได้เป็นเช่นนั้น…
เมิ่งซิงเหอก็จ้องมองแผ่นหลังงดงามนั้นโดยไม่กะพริบตา
เขายิ้มในดวงตาและเอ่ยตอบฮูหยินโหวเบา ๆ “ใช่แล้วขอรับ คุณหนูสี่ แต่ในเวลานี้ นางยังมิใช่ลูกสะใภ้ของท่าน”