กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เจียงอวิ๋นเสาเงยหน้าขึ้นมองเมิ่งซิงเหออย่างตะลึงงัน “……อ๊ะ?”
เมื่อเมิ่งซิงเหอเห็นเด็กสาวน้อยตกตะลึง ขมับของเขาก็กระตุกวาบ!
“ไร้สาระสิ้นดี!”
เขาเหลือบมองตงฟางจิ่งเช่ออย่างเย็นชาครั้งหนึ่ง “วันนั้นจางโยวหนิงเดินข้ามสะพานไม้ท่อนเดียวแล้วพลัดตกน้ำโดยไม่ระวัง ข้าบังเอิญขี่ม้าผ่านมาทางริมแม่น้ำ เห็นนางอยู่ในอันตรายถึงจมน้ำตายจึงกระโดดลงไปช่วย ประคองนางขึ้นฝั่ง——”
เขาหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา “นี่หรือ คือสิ่งที่พวกเจ้าเรียกกันว่าการแตะเนื้อต้องตัว!”