เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เจียงหานซงได้ยินคำสั่งของฮูหยินเจียงก็ตะลึงงันเช่นกัน
เขาเงยหน้าขึ้นมองฮูหยินเจียง
นึกถึงท่าทีเมื่อวานที่ท่านพ่อยืนอยู่ในเรือนแล้วด่าทอท่านโหวเมิ่งข้าง ๆ อย่างเผ็ดร้อน เจียงหานซงก็เอ่ยถามออกมาโดยไม่รู้ตัว “ท่านแม่ ท่านกำลังระวังโจร หรือกำลังระวังซื่อจื่อเมิ่งกันแน่ขอรับ”
ฮูหยินเจียงเงยหน้าขึ้นมองเจียงอวิ๋นเสาด้วยสายตาจาง ๆ
นางไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องเมื่อคืน เพราะอย่างไรเสีย การที่ชายหนุ่มปีนกำแพงมาหาสาวน้อยก็ไม่ใช่เรื่องน่าฟัง อีกทั้งนางในฐานะมารดาก็ย่อมไม่พูดพล่อย ๆ ให้ลูกสาวต้องเสียหาย
นางทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น มองเจียงหานซง “เหลวไหล เกี่ยวอะไรกับซื่อจื่อเมิ่ง หลังกำแพงเรือนของน้องเจ้านั้นเป็นตรอกเงียบสงบสายหนึ่ง ข้ากลัวว่าหากมีโจรชั่วที่บังอาจกลางดึกหามบันไดปีนกำแพงขึ้นมาจะทำอย่างไร พวกเราต้องระวังไว้”