กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จางเยียนหรานส่ายศีรษะ
นางยิ้มขมขื่นตอบ “แม่นางหลิ่วนั้นหรือ จะเป็นคนที่ส่งตัวไปได้ง่าย ๆ อย่างนั้นได้อย่างไร หากนางยินดีไป นางก็ไปตั้งนานแล้ว เหตุใดจะมาอยู่ที่บ้านเราเป็นเวลาสองเดือนเต็มเล่า?”
เจียงหานซงได้ยินคำนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้าง
เขาขมวดคิ้วแน่นจ้องมองจางเยียนหราน “น้องสะใภ้หมายความว่า แม่นางหลิ่วอาจจะตกลงเป็นอนุภรรยาของเจ้าสามหรือ?”
จางเยียนหรานก้มตาลงหัวเราะเยาะ “อนุภรรยาหรือ? ไม่หรอก นางเป็นสาวที่ออกมาจาก ‘ตระกูลดี’ มีพี่ชายเป็นจวี่เหริน นางเป็นวงศ์ตระกูลสายสะอาด จะเป็นอนุภรรยาได้อย่างไร สิ่งที่นางอยากเป็น... คือภรรยาเอกเจ้าค่ะ”
ในดวงตาของเจียงหานซงเต็มไปด้วยความไร้สาระ