กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมิ่งซิงเหอมองท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูเป็นพิเศษของนางจนหมดสิ้น ในดวงตาดำขลับของเขาเอ่อล้นไปด้วยรอยยิ้ม
เหตุใดถึงมีสาวน้อยที่น่ารักเช่นนี้ได้เล่า
แต่ก่อนเหตุใดถึงไม่เคยให้เขาพบนางเลย
เขาเห็นเจียงอวิ๋นเสาอายจนเก้อเขิน จึงแกล้งทำเป็นหูหนวกอย่างไม่รีบร้อน “เมื่อครู่เจ้าว่าอะไรหรือ ลมกลางคืนแรงสักหน่อย ข้าไม่ได้ยินชัด—”
เจียงอวิ๋นเสาหน้าแดงมองเขาอย่างแคลงใจ ไม่ได้ยินจริง ๆ หรือ
นางก้มหน้าลงเอ่ยเสียงเบา “อย่างไรก็ช่าง… อย่างไรก็ช่าง พี่เมิ่งช่วยหามันให้ข้าหน่อยเถิด รบกวนพี่เมิ่งแล้ว เข็มปักผมเล่มนั้นถึงจะไม่ล้ำค่า แต่มันสำคัญกับข้ามาก…”
เมิ่งซิงเหอยิ้มรับ “ได้ ข้าจะช่วยเจ้าหา”
คิดถึงเข็มปักผมที่ซ่อนกลไกเร้นลับและมีพิษร้ายแรงเล่มนั้น เขาก็หรี่ตาลงเล็กน้อย