ตอนที่ 17 เขากอดนางแน่น ขอบตาแดงก่ำ

“……”

เจียงหานซงสบตาน้องสาวที่เต็มไปด้วยความงุนงงและตะลึงงัน ด้วยแววตาอันซับซ้อน

เขาไม่ได้คาดคิดเลยว่า ท่านพ่อจะได้พบเสาเอ๋อร์ที่กลับบ้านอีกครั้งในรอบสิบสี่ปีเป็นครั้งแรก ในภาพลักษณ์ที่ดูไม่ได้เช่นนี้

น่าอับอายเกินไปแล้ว

อับอายจนถึงขั้นที่เขาอยากจะหันหลังเดินจากไป ไม่ยอมรับพ่อคนนี้อีกต่อไป

เขาสูดลมหายใจลึก ๆ ยิ้มอย่างอ่อนโยนให้เจียงอวิ๋นเสา แล้วหันไปกัดฟันกรอดตะโกนใส่ในห้อง “ท่านพ่อ รู้จักยับยั้งชั่งใจบ้างได้หรือไม่!”

ในห้องเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง

ชั่วขณะถัดมา เสียงคำรามอันเกรี้ยวกราดยิ่งกว่าของชายคนหนึ่งก็ดังออกมาจากในห้อง—