เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 125 ความเสียสละครั้งสุดท้ายของพ่อครัวซ่ง
ซูเฟยค่อนข้างพอใจกับสิ่งตอบแทนที่องค์จักรพรรดิพระราชทานให้ นางไม่เชี่ยวชาญเรื่องการจัดกรอบภาพอักษรจึงมอบให้หวังซื่อเป็นคนจัดการ
ทว่าพอจะต้องสอนพ่อครัวหลวงผังทำอาหาร ซูเฟยก็เริ่มลำบากใจ “เฉาอาเวิง ปลาต้มผักดองยังพอว่าเพราะใช้วัตถุดิบที่มีอยู่ในร้าน แต่หมูพะโล้แดงต้องใช้เนื้อหมูสามชั้นชั้นดีเท่านั้น ที่ร้านข้าขายแค่มื้อเที่ยงวันละยี่สิบที่ ไม่มีเหลือเผื่อเลย ท่านดูสิ...”
เฉาเม่ากับพ่อครัวหลวงผังสบตากันแล้วยิ้ม ฝ่ายหลังเอ่ยขึ้น “ข้ามาเรียนทำอาหาร วัตถุดิบย่อมต้องเบิกมาจากในวังอยู่แล้ว ทั้งหมดอยู่บนรถ ข้าจะไปหยิบมาเดี๋ยวนี้”
เมื่อเป็นเช่นนี้ ซูเฟยก็วางใจ
ระหว่างที่พ่อครัวหลวงผังไปหยิบวัตถุดิบ เฉาเม่าก็ฉวยโอกาสถามถึงเป็ดย่าง “คราวก่อนข้ารีบไปหน่อยเลยไม่ได้ชิมอาหารจานใหม่นี้ ชายฉกรรจ์เมื่อครู่มาส่งเป็ดใช่หรือไม่ วันนี้ข้าพอจะมีวาสนาได้ชิมบ้างไหม”
หวังซื่อเพิ่งเก็บภาพอักษรเสร็จ เดินกลับเข้ามาได้ยินเข้าก็หัวเราะเยาะ “เจ้ารู้หรือไม่ว่าแต่ละวันมีคนมาต่อแถวรอซื้อเป็ดย่างมากเพียงใด จะให้ต้าเจี่ยเอ๋อร์ไปเจียดโควตามาให้เจ้าจากไหนกัน”
เป็ดย่างทำจำนวนจำกัด ต่อให้เป็นคนในวังก็ห้ามทำลายกฎของร้าน ต้าเจี่ยเอ๋อร์ไม่สะดวกจะต่อปากต่อคำกับตาเฒ่าคนนี้ แต่นางหาได้เกรงกลัวไม่
เฉาเม่าจึงได้แต่ถอนหายใจอย่างเสียดาย “ช่างเถอะๆ ไว้คราวหน้าก็แล้วกัน”