เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 127 สิ้นลมหายใจและแขกไม่ได้รับเชิญ
“อาจารย์ อาจารย์เจ้าคะ! ท่านปู่ของข้าเป็นอะไรไป?” ซ่งสี่เล่อหยุดสะอื้น พลางชี้นิ้วไปที่ของเหลวซึ่งซึมออกมาบนตั่งเตี้ยอย่างเหม่อลอย ภายในใจรู้สึกว่างเปล่าไปหมด
ซูเฟยไม่พูดอะไร นางกลั้นน้ำตาดึงสี่เล่อเข้ามาสวมกอดไว้
หมอกู้เอามือไพล่หลังถอนหายใจยาว ดวงตาแดงก่ำมองไปยังไต้เฒ่า “พ่อครัวซ่งเป็นคนมีวาสนา จากไปอย่างรวดเร็ว ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานอันใด เฒ่าไต้ เจ้าต้องเข้มแข็งไว้นะ พิธีศพของสกุลซ่งยังต้องพึ่งพาเจ้า”
ในฐานะหมอ เขาเห็นการเกิดแก่เจ็บตายมามากมาย ทว่าคราวนี้ผู้ที่จากไปคือสหายเก่า หมอกู้จึงไม่อาจเก็บซ่อนความโศกเศร้าไว้ได้
ทว่าสองปู่หลานสกุลซ่งพึ่งพาอาศัยกันมาเพียงลำพัง สี่เล่อยังไม่ทันปักปิ่น เกรงว่าจะจัดการงานศพได้ลำบาก เขาจึงจำต้องเอ่ยเตือนเฒ่าไต้
ไต้เฒ่าปาดน้ำตาพลางสะอื้นไห้ “หมอกู้วางใจเถิดขอรับ พิธีศพนายท่านจัดการเตรียมการไว้เองนานแล้ว คราวก่อนที่อาการกำเริบ นายท่านก็กำชับให้บ่าวรีบไปเตรียมการไว้”
นายท่านคง... รับรู้ถึงวาระสุดท้ายของตนเองมานานแล้วกระมัง
บรรดาคนในคณะพ่อครัวต่างก้าวเข้าไปแตะปลายจมูกของพ่อครัวซ่งอย่างไม่อยากเชื่อสายตา เมื่อยืนยันได้ว่าสิ้นลมหายใจแล้วจริง ๆ ทุกคนต่างปล่อยโฮออกมา โดยเฉพาะเฒ่าเห้อที่ร้องไห้จนแทบจะสิ้นสติ
ส่วนคนสกุลซูแม้จะรู้จักกับพ่อครัวซ่งได้ไม่ถึงครึ่งปี แต่ทั้งสองบ้านไปมาหาสู่กันใกล้ชิด จึงมีความผูกพันกับพ่อครัวซ่งไม่น้อย ยามนี้ต่างก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่เช่นกัน