เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 117 เจรจาธุรกิจที่หอฝาน
เดิมทีโจวฝ่างก็ไม่ได้ตั้งใจมาดื่มชา พอได้ยินซูเฟยบอกว่ามีนัด ในใจก็เกิดความอยากรู้ขึ้นมา แต่ติดที่ไม่มีเหตุผลจะเอ่ยปากถาม ทว่าคำพูดของหวังซื่อกลับช่วยเปิดช่องให้เขาพอดี
เขาลุกขึ้นรับถ้วยชาร้อนจากมือหวังซื่อ ดวงตาดำขลับลึกล้ำมองไปยังซูเฟยที่ดูอึ้งไปเล็กน้อย “แม่นางซูจะไปที่ใดหรือ ข้าไปส่งเจ้าเอง”
ซูเฟยรู้สึกตะขิดตะขวงใจเล็กน้อย แต่พอนึกได้ว่าท่านย่าทำอะไรมีเหตุผลเสมอ จึงพลั้งปากตอบไปตามตรง “นัดคนคุยธุระไว้ที่หอฝานเจ้าค่ะ”
โจวฝ่างวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ หันไปมองสารถีประจำวันนี้
โจวโม่กำลังจะยื่นมือไปหยิบถ้วยชา ไม่รู้ทำไมจู่ๆ ก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ เขารีบชักมือกลับตามสัญชาตญาณ ลุกพรวดขึ้นยืน “ขอบคุณเถ้าแก่หวัง ข้าน้อยไม่กระหายน้ำ ไม่รบกวนธุระสำคัญของแม่นางซูดีกว่า ชาถ้วยนี้ข้าน้อยไม่ดื่มแล้วขอรับ”
เผิงเฉี่ยวหลานเพิ่งหาที่แขวนเนื้อตากแห้งเสร็จ เดินออกมาก็ได้ยินว่าจะออกเดินทางกันแล้ว “จะไปกันเลยหรือเจ้าคะ”
ซูเฟยค่อนข้างรีบจริงๆ วันนี้ต้องไปพบหัวหน้าคณะของสี่สำนักหกหน่วยที่หอฝาน โดยมีหัวหน้าจงแห่งหน่วยจัดโต๊ะที่ตระกูลหวังเคยจ้างในงานเลี้ยงชมวสันต์เป็นคนประสานงานให้ นางในฐานะเจ้าภาพย่อมไปสายไม่ได้เด็ดขาด
นางเอ่ยถามโจวฝ่างอย่างหยั่งเชิง “คุณชายโจวไม่นั่งพักอีกสักครู่หรือเจ้าคะ”