เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 100 สองสายเลือดบรรจบ
แววตาของหวังซื่อแฝงไว้ด้วยความรู้สึกซับซ้อนเกินบรรยาย นางไม่ได้บอกเหรินโซ่วจวิ้นไท่จวินเรื่องที่ตนถูกรถม้าสกุลหวังทับขาทั้งสองข้างเมื่อสี่ปีก่อน เมื่อครู่ตอนนางก้าวเข้ามา จวิ้นไท่จวินอายุปูนนี้แล้วยังจำนางได้ในพริบตา เห็นได้ชัดว่าหลายปีมานี้ท่านก็ยังคิดถึงนางอยู่เสมอ
บางทีรถม้าที่แล่นออกไปในวันนั้น อาจไม่ใช่รถม้าของท่านผู้เฒ่าเลยด้วยซ้ำ
เวลานี้หวังซื่อเพียงอยากรู้ว่าปีนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ นางสูดลมหายใจลึก เอ่ยถามด้วยสายตาคาดคั้น "จดหมายสองฉบับที่ข้าส่งกลับไปติดต่อกันในปีนั้น ทางบ้านได้รับหรือไม่"
ทว่าสิ่งที่ตอบกลับมานั้น มีเพียงความเงียบงันไปทั้งห้อง
หัวใจของหวังซื่อพลันเย็นเยียบ นางกุมมือซูเฟยไว้แน่น สีหน้ากลับสงบนิ่งเอ่ยว่า "ท่านพ่อ ช่างสมกับเป็นบุรุษสกุลหวังเสียจริง"
ซูเฟยสัมผัสได้ว่าท่านย่ากำลังจะลุกขึ้น จึงรีบขยับเข้าไปประคองทันที
เหรินโซ่วจวิ้นไท่จวินยื่นมือคว้าแขนหวังซื่อไว้ "เจินเจี่ยเอ๋อร์ เจ้าจะไปไหน"
หวังซื่อหยุดยืนนิ่ง หันกลับมาเอ่ยเรียบๆ "ท่านน้า หวังเจินเหนียงตายไปตั้งแต่สี่สิบปีก่อนแล้ว คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าท่านตอนนี้ เป็นเพียงผู้ช่วยแม่ครัวที่ติดตามแม่ครัวมาเท่านั้น นายจ้างเห็นว่างานเลี้ยงชมวสันต์จัดออกมาได้ดี พวกเราสองย่าหลานก็เพียงพอแล้ว"
มารดาผู้ให้กำเนิดของหวังซื่อด่วนจากไปตั้งแต่นางอายุได้สามขวบ ไม่ถึงครึ่งปี บิดาก็แต่งงานใหม่กับน้องสาวร่วมตระกูลของมารดา เรื่องเช่นนี้ในยุคสมัยนี้พบเห็นได้ทั่วไป