เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 99 ความจริงที่ถูกเปิดเผย
ได้ยินเสียงเครื่องสายบรรเลงแว่วมาจากเรือนใหญ่โอ่อ่าเบื้องหน้า ซูเฟยประคองหวังซื่อเดินไปช้าๆ ในมือของหวังซื่อถือท่อนฟืนท่อนใหญ่ที่หยิบมาจากโรงครัว แม้ขาของนางจะพอเดินได้ แต่เดินไกลมากไม่ไหว ครั้นจะไปเข้าพบผู้สูงศักดิ์พร้อมกันจึงทำได้เพียงวิธีนี้
บรรดาสาวใช้จากหน่วยจัดโต๊ะต่างประคองถาดไม้สีน้ำตาลเข้มอย่างประณีต บนถาดวางจานขนมสองใบ แต่ละใบมีชูครีมสามลูก
แม่นมผู้ดูแลรีบเดินล่วงหน้าเข้าไปรายงานก่อน ซูเฟยกับหวังซื่อจึงเดินตามหลังขบวนของหน่วยจัดโต๊ะไปอย่างไม่เร่งรีบ คนหนึ่งใจสงบนิ่ง ส่วนอีกคนกลับตื่นเต้นประหม่า
ปากบอกว่าไม่สนใจเรื่องราวในอดีตแล้ว ทว่าคนสกุลหวังอยู่ตรงหน้าแค่นี้ ในใจของหวังซื่อจะไม่มีความคาดหวังหลงเหลืออยู่เลยได้อย่างไร
เมื่อก้าวพ้นประตูเรือนเข้ามา ภายในลานเรือนเต็มไปด้วยสาวใช้หน่วยจัดโต๊ะที่เดินขวักไขว่ เรือนปีกซ้ายขวาเป็นที่พักของบ่าวไพร่ที่ติดตามเจ้านายมา ส่วนภายในโถงใหญ่ ชูครีมแป้งกรอบจานสุดท้ายถูกลำเลียงขึ้นโต๊ะเรียบร้อยแล้ว
ภายใต้การชี้นำของแม่นมผู้ดูแล ซูเฟยกับหวังซื่อมายืนรออยู่ที่ข้างประตู
"ท่านย่า" ซูเฟยก้มลงกระซิบข้างหูหวังซื่อเสียงเบา "ขาท่านยังไหวไหมเจ้าคะ ให้ข้าขอเก้าอี้จากแม่นมมาให้นั่งดีไหม"
"ไม่ต้อง" หวังซื่อเอ่ยเสียงเรียบ แผ่นหลังของนางตั้งตรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ฟังเสียงดนตรีในโถงใหญ่ จิตใจก็ค่อยๆ สงบนิ่งลง