เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 97 ชวนไปเที่ยวชานเมือง
เห็นคนสกุลซูต่างพากันตกตะลึง ซูฮ่าวก็ดีใจจนเนื้อเต้น ออกแรงถีบอย่างกระฉับกระเฉง
ใบพัดหมุนเร็วขึ้นเรื่อยๆ ลมแรงปะทะใส่คนสกุลซูที่ยืนอยู่ตรงหน้า จนความตื่นตาตื่นใจของทุกคนปลิวหายไปกับความหนาวเหน็บ
ซูซานเกินรีบก้าวหลบไปด้านข้าง "ใช้ได้นี่ฮ่าวเกอ ของสิ่งนี้พอถึงหน้าร้อนต้องเป็นของวิเศษแน่ แต่ตอนนี้เจ้าหยุดถีบก่อนเถอะ อากาศหนาวขนาดนี้เจ้าคิดจะแช่แข็งใครกัน"
ซูชิงหัวเราะพลางตบไหล่ซูฮ่าว "น้องรองเจ้าเก่งจริงๆ ก่อนหน้านี้ก็ทำที่ตีไข่ ตอนนี้ยังมีกังหันลมนี่อีก ไม่เสียแรงที่ส่งเจ้าไปเรียนวิชาที่ร้านซ่อมรถ!"
"วิชาก็ส่วนหนึ่ง แต่ถ้าไม่มีต้าเจี่ยเอ๋อร์ กลไกนี้ก็ทำออกมาไม่ได้หรอก" ซูฮ่าวหันมายิ้มให้ซูเฟย ดวงตาเป็นประกายดุจดวงดาว "ต้าเจี่ยเอ๋อร์ เงินที่เจ้าให้ข้าคราวก่อน ข้าเอาไปทำเจ้านี่หมดเลย เจ้าว่าคุ้มไหม"
พอขาดแรงถีบ ใบพัดก็ค่อยๆ หยุดหมุน ซูเฟยเดินเข้าไปดูรอบๆ พัดลม อาศัยแสงสลัวที่ลอดออกมาจากในครัว มองเห็นชิ้นส่วนเล็กๆ ที่มีความเงางามของโลหะอยู่ไม่น้อย
ช่างตีเหล็กทั่วไปทำของละเอียดประณีตขนาดนี้ไม่ได้ เห็นได้ชัดว่าเงินหนึ่งก้วนครึ่งที่นางให้ไป พี่รองไม่ได้เก็บเข้ากระเป๋าตัวเองเลยสักอีแปะเดียว ทุ่มเทให้กับการคิดค้นกลไกทั้งหมด
แต่พอลองคิดดูอีกที ก็มีแต่คนซื่อตรงบริสุทธิ์อย่างพี่รองนี่แหละ ถึงจะคิดค้นกลไกที่ล้ำหน้ากว่ายุคสมัยนี้ออกมาได้