เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 85 เสียมารยาท
เมื่อไล่โจวโม่ไปแล้ว โจวฝ่างก็เดินเข้าครัวไปนึ่งข้าวขาวให้ตัวเองหนึ่งชาม ข้าวหอมเหอหมี่จากเขตจิงเจ้าฟู่หอมกว่าข้าวเจ้าทั่วไปหรือข้าวจัมปาที่มีขายตามท้องตลาดมากนัก เม็ดข้าวขาวสะอาด หอมนุ่มน่ากิน
ตอนนึ่งข้าว เขาก็นำหมูพะโล้แดงเข้าไปอุ่นร้อนพร้อมกันด้วย
ข้าวสวยขาวสะอาดเม็ดเรียงสวยส่งกลิ่นหอมฟุ้ง กินคู่กับหมูพะโล้แดงน้ำขลุกขลิกสีเข้มข้นชวนน้ำลายสอ แค่มองก็ชวนให้เจริญอาหารแล้ว
วิธีทำหมูพะโล้แดงจานนี้แปลกใหม่นัก เช่นเดียวกับซาลาเปาร้านซาลาเปาสกุลซู ล้วนเป็นของกินที่โจวฝ่างไม่เคยพบเห็นมาก่อนในเปี้ยนจิง
เขาคีบเนื้อหมูขึ้นมาชิมอย่างระมัดระวัง หมูพะโล้ตุ๋นจนได้ที่ หนังหมูมีความหนึบกำลังดี ส่วนมันหมูถูกเจียวเอาน้ำมันส่วนเกินออกไปจนละลายในปากแต่ไม่เลี่ยน เนื้อแดงยิ่งหอมกรุ่น กลิ่นสาบหมูเพียงเล็กน้อยไม่ได้ทำให้เสียรสชาติ กลับถูกเครื่องเทศและกลิ่นหอมของซอสกลบจนมิด
รสหวานช่วยชูรสกลมกล่อม ส่วนรสเค็มก็ทำให้กินคู่กับข้าวสวยได้อร่อยยิ่งขึ้น
ไขมันหมูคลุกเคล้าเข้ากับกลิ่นหอมของข้าวสวยก่อนจะกลืนลงคอ จากนั้นตักน้ำพะโล้ราดลงบนข้าวสวยอีกหน่อย ข้าวคำนี้ก็ยิ่งอร่อยเหาะ
ด้านนอกหิมะโปรยปราย ส่วนภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของกับข้าว ความเหนื่อยล้าจากการทำงานในที่ว่าการมาทั้งวันค่อยๆ มลายหายไป เมื่อกินข้าวหมดชาม เนื้อหมูก็ถูกกินจนเกลี้ยงเช่นกัน