เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 77 ทำเลทองริมแม่น้ำเปี้ยน
พอกลับถึงบ้าน เฉินซื่อกำลังส่งเงินค่าขนมงวดสุดท้ายที่เก็บมาได้วันนี้ให้หวังซื่อลงบัญชี พอเห็นซูเฟยเดินเข้ามาในห้องครัว นางก็เอ่ยอย่างกังวลใจ "วันนี้ตอนเอาซาลาเปาไปส่ง มีสองบ้านบ่นว่าซาลาเปาไม่ค่อยร้อนแล้ว กินเข้าไปแค่พอไม่เย็นชืดเท่านั้น แม่เลยตัดสินใจลดเศษสตางค์ให้เขาไป รวมแล้วสิบสองอีแปะ ต้าเจี่ยเอ๋อร์ เจ้าหักเอาจากค่าแรงของแม่ได้เลยนะ"
"ตอนออกจากบ้านข้าก็รู้สึกว่าอากาศหนาวจัด คาดไว้แล้วว่าซาลาเปาต้องเย็นชืดแน่ ท่านแม่ทำถูกแล้วเจ้าค่ะ พวกเราดูแลได้ไม่ทั่วถึงเอง สมควรลดราคาให้เขา เงินส่วนนี้คิดเป็นของข้าเถิด" ซูเฟยเดินไปนั่งลงข้างเตา ยื่นมือไปอังไฟหน้าช่องใส่ฟืน ก่อนจะหันไปพูดกับฉินซื่อและเฉินซื่อ "ข้ากำลังจะบอกพวกท่านอยู่พอดี ข้าตั้งใจว่าจะหยุดขายอาหารชุดมื้อเที่ยงกับงดรับจองอาหารเช้าล่วงหน้าไปก่อน อากาศแบบนี้ไม่เหมาะจะทำของพวกนี้แล้ว"
ฉินซื่อกับเฉินซื่อแม้จะเสียดายงานของตน แต่ก็เข้าใจดีว่าความคิดของต้าเจี่ยเอ๋อร์ถูกต้องแล้ว ทั้งสองจึงพยักหน้ารับอย่างหงอยๆ
มือที่เย็นเฉียบพอได้ไออุ่นจากเปลวไฟ ไม่นานก็เริ่มทั้งชาทั้งบวม จากนั้นก็คันยิบๆ ขึ้นมา ซูเฟยพยายามข่มใจไม่เกา พลางยิ้มปลอบใจคนทั้งสอง "ถึงจะทำอาหารชุดกับรับจองล่วงหน้าไม่ได้ แต่กิจการถ่านรังผึ้งของท่านพ่อกำลังจะขายดิบขายดีแล้วนะเจ้าคะ"
ฉินซื่อเองก็ร่วมลงขันในกิจการนี้ด้วย พอขายถ่านรังผึ้งหมด นางย่อมได้ส่วนแบ่งกำไรก้อนโต ส่วนเฉินซื่อ เงินของซูลี่อู่ก็เท่ากับเงินของนางนั่นแหละ