เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 76 ผลัดกันตอบแทนน้ำใจไม่รู้จบ
โจวฝ่างเป็นสุภาพชน เรื่องที่ไม่สมควรฟังย่อมฝังรากลึกอยู่ในกระดูกดำ ทว่าเสียงโต้เถียงของแม่ผัวลูกสะใภ้สกุลหลิวกลับดังลั่นจนไม่มีที่ให้หลบเลี่ยง
เขากำเมล็ดแตงโมที่ซูเฟยยื่นให้ไว้เต็มอุ้งมือ ท่าทางดูเก้ๆ กังๆ และกระอักกระอ่วนอย่างเห็นได้ชัด
ซูเฟยอดยิ้มขำไม่ได้ นางเอื้อมมือไปตบไหล่เผิงเฉี่ยวหลานเบาๆ แล้วเทเมล็ดแตงโมทั้งหมดให้นาง ก่อนจะลุกขึ้นเอ่ยชวนโจวฝ่าง "คุณชายโจว วันนี้ต้าเฮยยังไม่ได้ออกไปเดินเล่นเลย พวกเราพามันออกไปเดินข้างนอกกันดีหรือไม่เจ้าคะ"
โจวฝ่างพยักหน้าราวกับยกภูเขาออกจากอก รีบเดินตามซูเฟยออกไปทันที
ต้าเฮยเดินอยู่ตรงกลางระหว่างคนทั้งสอง โดยมีโจวฝ่างเป็นคนจูงเชือก เพิ่งจะพ้นประตูเรือน ซูเฟยก็กระซิบหัวเราะกับเขา "ข้าหลอกท่านเล่นหรอก จริงๆ แล้วเมื่อเช้ากับตอนเที่ยงก็มีคนพามันออกไปเดินเล่นแล้ว หน้าที่นี้หม่านเจี่ยเอ๋อร์กับสี่เล่อแย่งกันทำจะตาย"
โจวฝ่างก้มมองต้าเฮย พลางเดินผ่านหน้าคนขับรถม้าที่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงไปอย่างไม่เปลี่ยนสีหน้า ทั้งสองเดินมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือตามตรอกเถียนสุ่ยสายตะวันออกที่ 1 เขาเอ่ยยิ้มๆ "ข้ารู้"
ในฐานะสุนัขล่าเนื้อ หากถูกขังอยู่ในบ้านมาทั้งวันแล้วยังไม่ได้ออกมาวิ่งเล่น คงไม่สุขุมเยือกเย็นเช่นนี้ตอนเดินออกจากประตู คิดว่าคนในครอบครัวแม่นางซูคงพามันออกมาเดินเล่นนานแล้วด้วยซ้ำ