เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 62 กลิ่นหอมยั่วน้ำลายข้ามกำแพง
จูต้าเจี่ยวเห็นซูเฟยตั้งแต่ไกลแล้ว เพียงแต่กำลังยุ่งอยู่กับการต้อนหมูจึงไม่ได้เดินเข้ามาทักทาย อีกอย่างคนที่ไปมาหาสู่กับบ้านสกุลซูเป็นประจำคือภรรยาของเขา ไม่ใช่ตัวเขาเอง ไม่รู้ว่าแม่นางซูเรียกตนไว้มีธุระอันใด
จูต้าเจี่ยวหันไปบอกพ่อกับพี่ชายคำหนึ่ง ก่อนจะแทรกตัวผ่านฝูงหมูเดินข้ามมาอีกฝั่งถนน เขายิ้มซื่อๆ พลางถาม "แม่นางซูเรียกข้ามีธุระอันใดหรือ"
ซูเฟยยิ้มแย้มเอ่ยถาม "ข้าอยากซื้อหมูสามชั้นอย่างดีสักหกจิน ไม่ทราบว่าคุณชายจูพอจะช่วยจัดหาให้ได้ไหมเจ้าคะ"
พอได้ยินคำว่าหมูสามชั้น จูต้าเจี่ยวก็พลันนึกถึงอาหารจานนั้นที่เขาเก็บเอาไปฝันถึงอยู่บ่อยๆ... หมูพะโล้แดงใช่ไหมนะ ภรรยาเขาเคยไปถามบ้านสกุลซูมาแล้วว่าชื่อนี้ แม่นางซูป่วยไปสองวันจนไม่ได้ขายอาหารชุด วันนี้กลับมาซื้อหมูสามชั้น... จูต้าเจี่ยวถูมืออย่างคาดหวัง "หรือว่ามื้อเที่ยงวันนี้จะทำหมูพะโล้แดงขายในชุดอาหารหรือ"
ซูเฟยส่ายหน้า "เปล่าเจ้าค่ะ ข้าจะทำกินกันเองในบ้าน"
"นั่นสินะ เนื้อเยอะขนาดนั้นทำขายชุดอาหารคงไม่คุ้ม ราคาหมูสามชั้นข้าคิดถูกกว่าราคาตลาดจินละห้าอีแปะก็แล้วกัน" จูต้าเจี่ยวครุ่นคิดครู่หนึ่ง วันนี้ต้อนหมูเข้าเมืองมาสามสี่สิบตัว แบ่งให้แม่นางซูสักหน่อยไม่ใช่เรื่องยาก ทว่าเขาเองก็ถวิลหารสชาติหมูพะโล้แดงมานาน จึงเอ่ยต่อรองอย่างเกรงใจ "ข้าแถมเครื่องในให้แม่นางซูอีกชุด แต่วันนี้ตอนทำหมูพะโล้แดง เจ้าช่วยทำเผื่อบ้านข้าอีกสักชุดได้ไหม ข้าออกเนื้อเอง เจ้าเรียกค่าแรงมาได้เลย ข้าจ่ายไม่อั้น!"