เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 55 ฝนเหมันต์
ยามดึกสงัด ไฟในห้องครัวสกุลซูยังคงลุกโชน การอดหลับอดนอนตีไข่ขาวสิ่งที่ยากที่สุดไม่ใช่แค่เมื่อยแขน แต่คือความง่วงงุน ปกติคนสกุลซูเข้านอนตั้งแต่ยามซวี ยามนี้ล่วงเข้าใกล้ยามจื่อ ทุกคนต่างง่วงจนเปลือกตาแทบปิด ทำได้เพียงผลัดกันออกไปรับลมหนาวนอกครัวเพื่อเรียกสติ
หวังซื่อพาหม่านเจี่ยเอ๋อร์เข้านอนไปนานแล้ว ในครัวจึงเงียบสงบ มีเพียงเสียงผลัดเปลี่ยนเวรกันเป็นระยะ
ซูฮ่าวถือตะกร้อตีไข่ขาวจนแขนล้าหมดแรง เอ่ยเสียงเบากับคนข้างกาย "พี่ใหญ่ ท่านมาทำต่อที ข้าไม่ไหวแล้ว ต้องออกไปรับลมให้ตื่นสักหน่อย"
"อืม ไปเถอะ"
ซูฮ่าวไม่มีแรงแม้แต่จะสะบัดแขน เขาผลักประตูครัวออกเบาๆ ปล่อยให้ลมหนาวปะทะใบหน้า จนตัวสั่นสะท้าน ความง่วงหายไปกว่าครึ่ง
ยืนรับลมอยู่ครู่หนึ่ง พอตั้งท่าจะหมุนตัวกลับเข้าไป ทางส้วมพลันมีเสียงกรีดร้องโหยหวนชวนขนลุกดังขึ้น
เสียงร้องไม่ดังนัก แต่มากพอจะปลุกคนสกุลซูและบ้านสกุลจูที่อยู่ติดกันให้ตื่นขึ้น
"เสียงอะไรน่ะ!"
"ท่านปู่ หลุมที่ท่านขุดจับคนได้แล้วหรือ"