เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 50 คุณหนูใหญ่หวัง
คล้ายใครกัน? ติงเจี้ยนมองไม่ออก ประชากรในเปี้ยนจิงมีนับล้านคน เขาเจอผู้คนมากมายปานนั้น ชั่วขณะนี้ก็นึกไม่ออกจริงๆ ว่าแม่นางซูหน้าเหมือนใคร
กลับเป็นหลี่ซานที่หันขวับไปมองซูเฟยด้วยความประหลาดใจ ในหัวพลันผุดใบหน้าหนึ่งขึ้นมา
ช่าง... คล้ายคลึงอยู่หลายส่วนจริงๆ
ทว่าหากชุยเอ้อร์หมายตาใบหน้านี้ของแม่นางซูจริงๆ ล่ะก็... หลี่ซานไม่กล้าคิดต่ออีกแล้ว
สำหรับการมาเยือนของคุณชายรองชุย แม้ในใจซูเฟยจะรู้สึกหงุดหงิดรำคาญใจ แต่การค้าก็ยังต้องทำ นางจึงขายซาลาเปาให้ลูกค้าขาจรจนหมดก่อน แล้วค่อยเดินเข้าไปเคาะประตูลูกกรงเกวียนของจวนสกุลชุยด้วยตนเอง
“คุณชายชุยมาซื้ออาหารเช้าหรือเจ้าคะ?”
แม้จะเป็นการเดินเข้าไปทักทายข้างเกวียนเหมือนกัน แต่น้ำเสียงที่ซูเฟยใช้กับคุณชายรองชุยนั้นไม่มีความอ่อนโยนเหมือนยามพูดกับคุณชายโจวเลยสักนิด ใบหน้านางยังคงประดับรอยยิ้มตามมารยาท ทว่าน้ำเสียงกลับแฝงความห่างเหิน
คุณชายชุยดันบานหน้าต่างเกวียนขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าเยาว์วัยหล่อเหลาหมดจด เมื่อเทียบกับท่าทีประหม่าไม่กล้าสู้หน้าคนเมื่อวันก่อน วันนี้ดูสุขุมนุ่มลึกขึ้นมาก
คนผู้นี้อายุอานามก็คงราวๆ ยี่สิบปีเท่านั้น ไม่นึกเลยว่าจิตใจจะสกปรกโสมมถึงเพียงนี้ คงเห็นว่านางเพิ่งหย่าร้างมา ถึงได้กล้าคิดเรื่องต่ำช้าพรรค์นั้นกระมัง?