เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 46 ซาลาเปาเรียกทรัพย์และงานใหญ่ครั้งแรก
เพื่อไม่ให้ลูกค้าที่ตั้งใจเดินทางมาต้องรอนาน ซูเฟยจึงออกมาตั้งแผงเช้าขึ้นเรื่อยๆ บ่อยครั้งที่นางมาถึง ถนนประตูใต้เพิ่งจะมีพ่อค้าแม่ขายออกมาตั้งแผงประปรายเท่านั้น
ตั้งแต่เมื่อวานที่พบพิรุธของท่านอาหลี่ ซูเฟยก็สังเกตเห็นอีกจุดหนึ่ง ท่านอาหลี่ขายของเบ็ดเตล็ดโดยไม่เคยร้องเรียกลูกค้า มีคนซื้อก็ขาย ไม่มีก็ไม่ว่า แต่เขากลับมาตั้งแผงเช้าตรู่ทุกวัน ไม่ว่าซูเฟยจะมาถึงเร็วแค่ไหน แผงของท่านอาหลี่ก็จัดวางเรียบร้อยแล้วเสมอ
แต่ในเมื่อท่านอาหลี่ไม่เคยเอ่ยปากเรื่องตัวตน ซูเฟยก็ย่อมไม่เซ้าซี้ถาม บางทีนี่อาจเป็นความลับของอีกฝ่าย ความสัมพันธ์ของทั้งสองครอบครัวก็ยังไม่สนิทชิดเชื้อถึงขั้นล่วงรู้ความลับกันได้ นางจึงทำเป็นไม่รู้อะไรทั้งสิ้น และทักทายหลี่ซานตามปกติ
วันนี้ไม่มีเสี่ยวหลงเปาน้ำซุป หน้าแผงจึงมีเพียงรถลาคันหนึ่งจอดรออยู่
รูปแบบห้องโดยสารรถลาในสมัยซ่งมีความแตกต่างกันไม่น้อย แค่ไม้ที่ใช้ต่อตัวรถก็คนละเกรดแล้ว จุดนี้เห็นได้ชัดเจนในรถของบ้านผู้มีอันจะกิน รถลาของจวนสกุลโจวดูเรียบง่าย ไม่ได้หรูหราโอ่อ่าเหมือนรถของจวนสกุลเจิ้งเมื่อวาน แต่ดูเก่าแก่ขรึมขลัง ห้องโดยสารกว้างขวาง เน้นใช้งานจริง จึงจำได้ง่ายมาก
"คุณชายโจว" ซูเฟยเข็นรถเข็นเข้าประจำที่ แล้วเดินยิ้มไปเคาะหน้าต่างรถ พอคนข้างในเปิดหน้าต่างขึ้น นางก็ถามยิ้มๆ "ซาลาเปาเมื่อวานรสชาติเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ"