เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 34 เรื่องดีประดังเข้ามา
“ต้าเจี่ยเอ๋อร์” หวังซื่อเรียกซูเฟยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เจ้าคิดดีแล้วหรือ คนในบ้านรวมกันยังหาเงินได้ไม่เท่าเจ้าเลย หากเช่าเรือนใหญ่ ค่าเช่าส่วนใหญ่เจ้าก็ต้องเป็นคนจ่าย ต่อไปวันข้างหน้าก็คงต้องพึ่งพาเจ้าคนเดียวแล้ว”
คำพูดนี้หวังซื่อเอ่ยกับหลานสาว แต่เจตนาจริงคือพูดให้คนสกุลซูทุกคนที่อยู่ตรงนั้นได้ยิน
จากประหยัดไปฟุ่มเฟือยนั้นง่าย แต่จากฟุ่มเฟือยกลับมาประหยัดนั้นยาก
หวังซื่อรู้ดีว่าด้วยนิสัยของซูเฟยในตอนนี้ ต่อให้ต้องควักเงินจ่ายเองก็ไม่บ่นสักคำ แต่คนในบ้านจะถือเอาสิ่งนี้เป็นเรื่องปกติที่นางต้องทำไม่ได้เด็ดขาด
“ท่านย่า พูดจริงจังขนาดนั้นทำไมกัน” ซูเฟยหันกลับมายิ้มให้ “ต่อให้ข้าอยู่ตัวคนเดียว ข้าก็ต้องเช่าเรือนเล็กๆ สักหลังไว้ทำมาค้าขายอยู่ดี ของกินอย่างเค้กนึ่งนี่ วันหน้าข้ายังต้องคิดค้นออกมาอีกตั้งหลายอย่าง ยอมจ่ายเงินเพิ่มอีกนิดเพื่อเช่าเรือนถือว่าคุ้มค่าแล้ว!”
หลิวซื่อที่เพิ่งซักผ้าเสร็จเดินกลับมา กำลังจะไปหาซูเฟยพอดี นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะเดินมาหานางก่อน
“ต้าเจี่ยเอ๋อร์ เจ้ามาได้จังหวะพอดีเลย ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า”