เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 17 เลี้ยงข้าวขอบคุณ
วันนี้ซาลาเปาผักดองได้รับความนิยมอย่างล้นหลาม ไม่ผิดไปจากที่ซูเฟยคาดการณ์ไว้ วันหน้าย่อมกลายเป็นสินค้าขึ้นชื่อประจำร้านได้แน่นอน ทว่านางดองผักไว้เพียงไหเล็กๆ เท่านั้น หากยอดขายพุ่งสูงขึ้น ผักกาดขาวดองแค่นั้นคงใช้ได้ไม่กี่วัน
ขากลับบ้านพอเห็นคนขายผักกาดขาวห่อ นางจึงแวะซื้อมาหลายหัว จ่ายไปยี่สิบสี่อีแปะ ขาออกมาสามคนตัวเปล่า ขากลับเลยต้องหนีบผักกาดขาวไว้ใต้รักแร้คนละสองหัว
ระหว่างทางเจอคนคั่วเกาลัดขาย ซูเฟยก็ซื้อติดมือมาอีกหนึ่งหอบ เสียเงินเพิ่มอีกสิบอีแปะ
เงินทองไหลออกจากมือราวกับสายน้ำ ทำเอาฉินซื่อร้องโอดโอยจนทนมองไม่ได้
ซูเฟยยิ้มตาหยี "นอกจากเกาลัดที่รับปากหม่านเจี่ยเอ๋อร์ไว้ ที่เหลือล้วนเป็นของใช้ตั้งแผงทั้งนั้น เงินทองมีเข้ามีออก เดี๋ยวก็หาคืนมาได้ พี่สะใภ้อย่ากังวลเลย"
ทำการค้า หากไม่กล้าลงทุนย่อมไปไม่รอด