เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 2 โจ๊กแสนไม่อร่อย
หน้าประตูห้องครัว เฉินต้าเหนียงกับลูกชายและลูกสะใภ้นั่งยองๆ อยู่ตรงโคนกำแพง พวกเขากินมื้อเย็นกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่เสียงทะเลาะวิวาทในบ้านสกุลซูยังไม่ยุติ เฉินต้าหลางเงี่ยหูฟังอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะถามอย่างงุนงง "พูดจาอู้อี้อะไรกันก็ไม่รู้ ท่านแม่ได้ยินชัดหรือไม่"
เฉินต้าเหนียงตาไวเหลือบเห็นประตูห้องเปิดออก จึงรีบเอ็ดเสียงเบา "เงียบปากเสีย มีคนเดินออกมาแล้ว"
ผู้ที่ถูกผลักออกมาจากห้องกลับเป็นนายท่านซูเสียอย่างนั้น
นี่มันเรื่องอะไรกัน
ซูลี่เหวินถูกซ้อมจนเจ็บใจและอับอาย ทว่าเขาไม่กังวลเลยว่าบ้านรองจะกล้าตัดขาดกับตนจริงๆ ตราบใดที่พ่อแม่ยังมีชีวิตอยู่ หากพวกท่านยังหวังพึ่งพาเขาเพื่อเชิดหน้าชูตาวงศ์ตระกูล ย่อมต้องบีบให้น้องรองมาขอขมาเขาอย่างแน่นอน
พอหันหลังกลับ เห็นสองแม่ลูกสกุลเฉินนั่งกินข้าวอยู่หน้าห้องครัว ซูลี่เหวินก็ฝืนปั้นยิ้มออกมา ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อเดินจากไปทันที
คนสกุลเฉินทั้งสามหันมามองหน้ากันเลิ่กลั่ก ตาฝาดไปหรือเปล่า เหตุใดนายท่านซูถึงดูเหมือนเพิ่งถูกซ้อมมา
"นายท่านซูไปแล้ว" หลิวซื่อมองลอดช่องหน้าต่างออกไปเห็นแผ่นหลังของซูลี่เหวิน จึงคาดเดาในใจ "หรือว่าจะไปบ้านสกุลหวัง"
สกุลหวังรังแกกันเกินไปแล้ว เวลานี้คนทั้งตรอกเถียนสุ่ยสายตะวันออกที่ 3 ต่างรู้เรื่องนี้กันทั่ว นายท่านซูเป็นบัณฑิตผู้ทรงเกียรติ ย่อมต้องรักษาหน้าตา คงไม่นิ่งดูดายแน่