กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 351 - การล่าถอยอาบโลหิต
พรวด
โลหิตสายหนึ่ง พุ่งกระฉูดออกมาจากปากของเหวินจ้ง ดั่งดอกเหมยโลหิตที่เบ่งบานอย่างน่าเวทนากลางอากาศ เขาเฝ้ามองดูกายแท้จู้หรงสูงร้อยจั้งของหวงเฟยหู่ระเบิดออก กลายสภาพเป็นสายฝนโลหิตโปรยปรายทั่วท้องฟ้า ความเจ็บปวดเคียดแค้นที่บาดลึกถึงจิตวิญญาณ เกือบทำให้ขุนนางเฒ่าผู้เด็ดเดี่ยวแห่งสามรัชสมัยผู้นี้สิ้นสติไปในทันที
"อู่เฉิงหวาง"
เสียงกรีดร้องของเขาแหบพร่าและสิ้นหวังอย่างยิ่ง บนใบหน้าที่เคยกร้าวแกร่ง บัดนี้น้ำตาไหลรินอาบสองแก้ม เขาต้องการจะพุ่งกลับไปสู้ ต้องการจะฉีกร่างพวกหน้าซื่อใจคดแห่งสำนักฉานเจี้ยวให้เป็นชิ้นๆ ทว่าร่างกายกลับซวนเซ สายตาพลันมืดดับ เกือบจะพลัดตกจากหลังกิเลนหมึก
"ท่านราชครู"