กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 338 - หนทางรอดเพียงหนึ่งเดียว
จุ่นถีตื่นเต้นจนถูมือไปมา ใบหน้าที่ตอบแห้งของเขาแย้มยิ้มดั่งดอกเบญจมาศบาน ริ้วรอยย่นยับลึกจนแทบหนีบแมลงวันตายได้
"ศิษย์พี่! ท่านเห็นหรือไม่ ท่านเห็นหรือไม่!" เขาชี้ไปยังปราณสังหารที่พุ่งเสียดฟ้าทางทิศบูรพา น้ำเสียงสั่นสะท้านด้วยความตื่นเต้น "สู้กันแล้ว! สู้กันจริงๆ เสียด้วย! ตาเฒ่าหยวนสื่อโกรธจนบีบทำลายสมบัติวิเศษคู่บารมีของตนเองแหลกละเอียด! หน้าตาของสำนักฉานเจี้ยว ครานี้ถือว่าเอาไปทิ้งจนหมดสิ้นแล้ว!"
เจียหยิ่นที่อยู่ด้านข้างก็ตบมือหัวเราะเช่นกัน ทว่าในรอยยิ้มนั้นยังคงแฝงไว้ด้วยสีหน้าเปี่ยมทุกข์อันเป็นเอกลักษณ์ ราวกับว่าแม้แต่การหัวเราะ ก็เป็นเรื่องที่ทรมานอย่างยิ่ง