เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 285 - ตี้ซินพิโรธ กระบี่ชี้แดนประจิม
ลำแสงสีดำสายหนึ่งฉีกกระชากนภากาศ นำพาโทสะและความเหนื่อยล้าที่ถูกกดทับจนถึงขีดสุด พุ่งตรงเข้าสู่เมืองเฉาเกอเฉิง
เหวินจงไม่ได้กลับไปยังจวนมหาเสนาบดีของตน หากแต่มุ่งตรงเข้าสู่วังหลวง ก้าวผ่านเส้นทางโดยไร้สิ่งกีดขวาง ตรงไปยังตำหนักจี้เทียนทันที
ภายในตำหนัก ตี้ซินคล้ายกับคาดเดาบางสิ่งได้ล่วงหน้านานแล้ว จึงสั่งให้คนรับใช้ถอยออกไปจนหมด ยืนสงบนิ่งอยู่เพียงลำพังเบื้องหน้าผังแผนที่หงฮวงขนาดใหญ่ สีหน้าสงบราบเรียบ
"ข้าไร้ความสามารถ ขอผู้เป็นนายโปรดลงทัณฑ์"
เหวินจงคุกเข่าลงข้างหนึ่ง แส้คู่หยินหยางซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งเกียรติยศสูงสุดของขุนนางสามรัชกาล ถูกเขาวางลงบนพื้นหินสีทองเบื้องหน้าเสียงดัง ทึบหนักหน่วง
ใบหน้าอันเด็ดเดี่ยวของเขาในเวลานี้ ขาวซีดดั่งกระดาษ ดวงตาสวรรค์ที่ปิดสนิทตรงหว่างคิ้ว ถึงกับมีรอยเลือดจางๆ ซึมออกมา