เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 284 - เจียหยิ่นยื่นมือในเงามืด
แส้คู่หยินหยางพกพาพลังสายฟ้านับหมื่นชั่ง มองดูคล้ายกำลังจะบดขยี้นักบวชผูตู้จนกลายเป็นก้อนเนื้อแหลกเหลว
ทว่า ในเสี้ยววินาทีก่อนที่แส้คู่จะฟาดลงมา ท่ามกลางความว่างเปล่านั้น กลับมีฝ่ามืออันแห้งกรังข้างหนึ่งยื่นออกมาโดยไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ
ฝ่ามือข้างนั้นแห้งเหี่ยว สีเหลืองคล้ำ ราวกับมือของภูตผีที่ยื่นออกมาจากสุสาน ทว่ากลับแฝงไปด้วยความบริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์และความเมตตาอันไม่อาจลบหลู่
ณ ใจกลางฝ่ามือนั้น มีเงามายาของแท่นบัวสีทองดอกหนึ่งกำลังหมุนวนช้าๆ
แท่นบัวมีขนาดไม่ใหญ่นัก ทว่าคล้ายกับกักเก็บโลกแห่งแดนธรรมไว้ภายใน มีผู้บรรลุธรรมนับหมื่นแสนกำลังสวดภาวนา มีมหาปราชญ์นับไม่ถ้วนกำลังแสดงธรรม
เคร้ง
เสียงกระทบเบาๆ ที่ไม่ได้ดังกึกก้อง ทว่าคล้ายกับสามารถสั่นสะเทือนลึกเข้าไปในจิตวิญญาณดังขึ้น