กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 164 - เซิ่งเหรินไร้ใจ บรรพชนอูหลั่งโลหิต
สีหน้าของหยวนสื่อเทียนจุนมืดมนลงอย่างสมบูรณ์ในที่สุด
เขาจ้องมองผังวัฏสงสารหกภพภูมิที่กำลังหมุนวนอย่างช้าๆ เบื้องหลังโฮ่วถู่ ซึ่งดั่งแฝงโลกตรีสหัสรมหาหัสรโลกอันแท้จริงไว้ภายใน ในดวงตาของเซิ่งเหรินที่เคยสงบนิ่งดั่งบ่อน้ำโบราณ ปรากฏอารมณ์ที่เรียกว่าความหวาดระแวงขึ้นมาเป็นครั้งแรก
เต๋าผืนแผ่นดิน
มหาเต๋าที่ยืนหยัดเคียงคู่กับเต๋าแห่งสวรรค์
มิน่าเล่า มิน่าเล่าอาจารย์ถึงได้ใส่ใจเผ่าอูถึงเพียงนี้ กระทั่งยอมลงสนามด้วยตนเองเพื่อกดขี่พวกคนเถื่อนที่ไม่เคารพฟ้าดินเหล่านี้
ที่แท้ รากเหง้าของพวกเขา อยู่ที่นี่เอง