กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 153 - สัตว์อสูรฮุ่นตุ้น
ชื่อหยางก้าวเดินในรอยแยกฮุ่นตุ้น รอบกายเต็มไปด้วยความเงียบสงัดและความสับสนวุ่นวายอันเป็นนิรันดร์
กาลเวลา ณ ที่แห่งนี้ไร้ซึ่งความหมาย เขาไม่รู้ว่าตนเองเดินมานานเท่าใดแล้ว อาจเป็นเวลาหลายวัน หรืออาจยาวนานหลายร้อยปี สิ่งเดียวที่เขาพึ่งพาได้ คือการชี้นำที่ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จากผังความลับสวรรค์หงเมิงในทะเลสำนึก
กลิ่นอายที่มาจากมุกฮุ่นตุ้นสายนั้น ดุจประภาคารท่ามกลางความมืดมิด แม้จะแผ่วเบา ทว่ามั่นคงยิ่งนัก
ยิ่งลึกเข้าไป กระแสลมปราณโกลาหลรอบกายก็ยิ่งเหนียวข้นและบ้าคลั่ง เศษซากกฎเกณฑ์ที่แตกสลายดุจใบมีดคมกริบ คอยเฉือนกระทบม่านแสงของบัวม่วงเทพสังหารสิบสองกลีบไม่หยุดหย่อน ส่งเสียงเสียดสีจนน่าหวาดเสียว