เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 147 - พิกัดอันเลือนราง
ภายในวังจื่อเซียว กระแสลมปราณโกลาหลเปรียบเสมือนน้ำเดือดพล่าน หมุนวน ฉีกขาด และดับสูญอย่างบ้าคลั่ง
เงาร่างที่ประทับอยู่บนเบาะฟาง บนใบหน้าที่ไม่เคยแปรเปลี่ยนมาแต่โบราณกาล ในที่สุดก็ปรากฏรอยร้าวอันชัดเจนขึ้นมา
ส่วนลึกของดวงตาที่เฉยชาดั่งไม่แฝงอารมณ์ใดๆ กำลังก่อตัวเป็นไอเย็นและจิตสังหารอันไร้ขอบเขตที่เพียงพอจะแช่แข็งทั่วทั้งหงฮวงได้
หงจวินโกรธเกรี้ยวแล้ว
นับตั้งแต่เขาผสานกายเข้ากับเต๋าแห่งสวรรค์และกลายเป็นผู้ปกครองฟ้าดินแห่งนี้ในนาม ไม่เคยมีวันใดที่เขารู้สึกโกรธจัดและรู้สึกถึงความหลุดพ้นจากการควบคุมเช่นวันนี้มาก่อน
บนยอดเขาปู้โจว เสาลำแสงสีเทาที่ค้ำจุนฟ้าดินสายนั้น กลิ่นอายแห่งผานกู่อันบริสุทธิ์จนทำให้แม้แต่ตัวเขายังใจสั่นสะท้าน ดุจฝ่ามือที่ฟาดลงบนใบหน้าของมหาบรรพจารย์เช่นเขาอย่างรุนแรง