เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 121 - คืนสู่เหย้า
ร่างของนวี่วาแปรเปลี่ยนเป็นลำแสง เลือนหายไปจนสุดปลายขอบฟ้า กลิ่นอายแรงกดดันของเซิ่งเหรินที่เคยกดทับจนสรรพชีวิตแทบสิ้นใจพลันสลายหายไปจนสิ้น
เหนือทุ่งราบอันกว้างใหญ่ ความเงียบสงัดดุจความตายถูกทำลายลงด้วยเสียงหอบหายใจอย่างรุนแรงของผู้รอดพ้นจากภัยพิบัติ
โฮ่วถู่ทอดสายตามองไปยังทิศทางที่นวี่วาจากไป แววตาอันอ่อนโยนคู่นั้นประกายไอเย็นยะเยือก ทว่านางไม่ได้ไล่ตามไป หากแต่ร่อนกายลงมาข้างกายโฮ่วอี้และฉางเอ๋อในทันที
"ที่นี่ไม่อาจอยู่นานได้"
สุ้มเสียงของโฮ่วถู่แฝงความร้อนรนและความอ่อนแรง นางฝืนสะกดโลหิตลมปราณที่ปั่นป่วนในร่างพลางเอ่ยกับโฮ่วอี้ที่ใกล้หมดสติ
"เร็ว รีบนำผังนาฬิกาแดดนั่นไปด้วย พวกเราต้องไปแล้ว"
เวลานี้โฮ่วอี้บาดเจ็บสาหัส สติสัมปชัญญะเลือนรางเต็มที