กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 119 - เซิ่งเหรินสำแดงกาย ภัยพิบัติไร้ต้นสายปลายเหตุ
ทุกหนแห่งที่แสงศักดิ์สิทธิ์แผ่ผ่าน มนุษย์นับหมื่นคนใต้แท่นพิธี ต่างรู้สึกราวกับต้องสายลมอ่อนโยนในฤดูใบไม้ผลิ กระแสความอบอุ่นแล่นผ่านไปทั่วทุกส่วนของร่างกาย
บาดแผลเรื้อรังที่เกิดจากการตรากตรำทำงานมานานหลายปี ภายใต้การหล่อเลี้ยงของพลังสายนี้ กลับสมานตัวเข้าหากันด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า คนชราที่ร่างกายอ่อนแอ ยิ่งรู้สึกคล้ายกับว่าตนเองอ่อนเยาว์ลงไปนับสิบปี ทั่วทั้งร่างเต็มเปี่ยมไปด้วยพละกำลังที่ไม่รู้จักหมดสิ้น
"นี่คือ บรรพชนอูสำแดงอิทธิฤทธิ์แล้ว"
"คือผานกู่เทพบิดร เทพบิดรประทานพรอันเป็นมงคลลงมาแล้ว"