กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 40 - ช่วยเหลือตี้เจียง
เสียงสะอื้นของโฮ่วถู่ ราวกับเสียงนกตู้เจวียนร้องไห้เป็นสายเลือด สะท้อนก้องอยู่ในแดนเทพอูขนาดเล็กอันเงียบสงัด
ชื่อหยางรับฟังอย่างเงียบๆ ความตื่นตะลึงและความโกรธบนใบหน้า ท้ายที่สุดก็ตกตะกอนเป็นความเย็นชาที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง
พื้นที่รอบข้างบิดเบี้ยวอย่างรุนแรงเนื่องจากกลิ่นอายที่สูญเสียการควบคุมของเขา แต่ก็ถูกเขาใช้ความมุ่งมั่นอันยิ่งใหญ่ดึงให้กลับมาเรียบเนียนอีกครั้ง
เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สายตาราวกับทะลุผ่านกำแพงของแดนขนาดเล็ก ข้ามสวรรค์สามสิบสามชั้น มองไปยังวังจื่อเซียวอันสูงสุด
หงจวิน
เมื่อสองคำนี้ปรากฏขึ้นในใจ ปริศนาทั้งหมดก็คลี่คลาย