เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 497 ฉกสวนกล้วยไม้!
อายุสิบหกสิบเจ็ดปี วัยเยาว์ใสซื่อ รักทางอินเทอร์เน็ต ยามเล่าเรียนในสำนัก…
เซิงชิงเขี้ยวเงินแทบกัดแตก คนในวัยเยาว์ที่สุดของเหมียนเอ๋อร์ แท้จริงเคยมีคนที่ชอบมาก่อน
ปราณปีศาจทั้งร่างทะลักออกมาราวกับไม่ต้องเปลืองอะไร หางตาของนางแดงก่ำด้วยความหึงหวง จ้องเขม็งอยู่บนใบหน้าอวี้เหมียน ทว่าก็ไม่อาจทนทำร้ายนางได้ เปลวอัคคีไร้นามที่ลุกโชนขึ้นนั้นถูกกักไว้ภายในกาย
ถึงกับอั้นจนเกิดความน้อยใจที่แทบไม่เคยมีมาก่อนในตัวจุนเจ่อไหวฉือ…
โกรธยิ่งนัก แต่ต้นเหตุกลับต่อยไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงฆ่า แค่ทำให้นางเจ็บสักเสี้ยวก็ยังไม่ยอม
“เอาล่ะ ๆ รีบเก็บปราณปีศาจเสียเถิด มิเช่นนั้นดอกไม้พวกนี้จะเหี่ยวเฉาหมด” อวี้เหมียนยกมือกอดเข้าไป ลูบหลังของนางเพื่อปลอบ “เชื่อฟังหน่อยสิ ฮูหยินอสรพิษของข้า”
“เราผสานมรรคกันมากว่าสิบปีแล้ว ในโลกมนุษย์ยังนับเป็นคู่ผัวเมียแก่ ๆ ได้แล้ว เหตุใดยังหึงได้ขนาดนี้เล่า”
“นั่นนับไม่ได้หรอก ข้าจับคู่กับอีกฝ่ายเพราะเล่นเกมด้วยกัน ทำภารกิจ…ไม่ได้ชอบ ไม่ได้ชอบเลย…” ยิ่งอธิบายก็ยิ่งเลอะเทอะหนักขึ้น
ในสมองของเซิงชิงได้ยินเพียงว่า ยังเล่นเกมด้วยกัน ทำภารกิจ…