กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 472 ห้วงกระจกกาลเวลา
แสงสุริยะซีรื่อเจาะทะลวงเป็นลำแสงพุ่งตรง ใช้มันเป็นศูนย์กลางขับไล่หมอกที่รายรอบออกไป ภายนอกถ้ำอันคับแคบกลับคืนสู่ความเวิ้งว้างยามกลางวันอีกครา ราวกับเสียงกรุกกริกซู่ซ่าที่ซ่อนอยู่ในหมอกยามราตรีมิได้มีอยู่จริง
อวี้เหมียนยื่นคอออกไปครึ่งหนึ่ง ใคร่รู้ว่าที่แห่งนี้คือที่ใด
คงเพราะสีหน้าท่าทางชัดเจนเกินไป เซิงชิงที่อยู่ข้างกายจึงเอ่ยอธิบาย “หากข้ามิคาดผิด ที่แห่งนี้ควรเป็นหุบเขาแมลงชีปะขาว ยามกลางวันพลังวิญญาณอุดมสมบูรณ์ กลับว่างเปล่าไร้สิ่งใด ยามราตรีพลังวิญญาณเหือดแห้ง กลับมีวิญญาณพิสดารลึกลับมากมายคลานร่องเรี่ยราย”