เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 419 วางค่ายกล
“เซิงชิง อันที่จริงเจ้าไม่จำเป็นต้องเสแสร้งต่อหน้าข้าก็ได้ แม้เป็นสีหน้าอันวิปริตอยู่บ้าง ข้าก็ยอมรับได้…” อวี้เหมียนโน้มกายเข้าไป เขย่งปลายเท้าขึ้นเล็กน้อย ฝังฟันลงบนกลีบปากอันนุ่มนวล ถ้อยคำที่เหลือถูกกลืนหายไปในธารสัมผัสแห่งริมฝีปากและไรฟัน
ผู้ที่อยู่เบื้องหน้าดั่งถูกสัญชาตญาณสัตว์เข้าครอบงำ ราวกับจะกลืนกินผู้คนเข้าสู่ท้อง กระชับกอดอวี้เหมียนจุมพิตอย่างเร้าใจยิ่งนัก ปล่อยให้สีหน้าของนางอาบชโลมด้วยสีแดงก่ำไปทั่วทั้งใบ
นางรู้ดีว่าหญิงอสรพิษผู้นี้มีสัญชาตญาณสัตว์ที่มิอาจขจัดทิ้งได้โดยธรรมชาติ เปี่ยมด้วยความปรารถนาครอบครอง เป็นบ้าคลั่งสุดขั้ว เต็มไปด้วยภัยอันตราย…
ทว่านางก็ชื่นชอบ ชอบการล่อลวงที่แสร้งทำเป็นอ่อนโยน ชอบการยึดครองที่ไร้การปิดบัง ชอบการ ‘หลอกล่อ’ ที่หาทุกวิถีทาง ทุกสิ่งล้วนเป็นที่ชื่นชอบ
อาการคลั่งรักของนาง หยั่งรากมั่นคงถึงขีดสุดแล้ว
จุมพิตที่แทบจะช่วงชิงกลิ่นอายไปจนสิ้นแยกจากกัน อวี้เหมียนมิได้หลบเลี่ยงสบตากับนัยน์ตาแนวตั้งอันเย้ายวนชวนพิศคู่นั้น ยกมือขึ้นลูบแก้มของเซิงชิง “ภรรยาของข้า ไม่ว่าเวลาใดก็งดงามเย้ายวนยิ่งนัก”
“…งดงาม ทรงพลัง เปี่ยมเสน่ห์”
“ข้ารักเจ้าทุกสิ่ง และยินดีจะไปสู่แดนนรกและน้ำพุเหลืองพร้อมเจ้า แต่หากมีโอกาส…ได้ร่วมกันเสพสุขกับโลกมนุษย์อันงดงามไปชั่วนิรันดร์ย่อมดีที่สุด” เหตุใดจึงได้หลงรักผู้หนึ่งถึงเพียงนี้ รักจนเทียบเท่ากับชีวิตของตนเอง ตนเองสมบูรณ์เพราะนาง