เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 418 วิญญาณกระบี่มาร
“เหมียนเอ๋อร์บอกว่าเมื่อข้ากลับมา ทุกสิ่งจะขึ้นกับข้า…” ความรู้สึกปลอดภัยของเซิงชิงยังคงสั่นคลอนอยู่บ้าง ในยามนี้นางอยากให้ทุกผืนผิวเนื้อแนบชิดกับอวี้เหมียน ราวกับป่วยเป็นโรคกระหายสัมผัสผิวหนังกระนั้น
ทั้งสองเปิดเผยอยู่ในค่ายกลข้างสระโลหิตของจอมมาร พันเกี่ยวกอดรัดกัน แยกจากกันไม่ลง
อวี้เหมียนจนใจ แต่ยังคงปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “รับปากก็คือรับปาก แต่เวลาที่จะทำตามคำมั่นคงต้องหาสักวันที่สงบสุขกระมัง…”
“อีกทั้ง…ฮูหยินอยากให้ข้าแสดงสีหน้าอย่างนั้นต่อหน้าจอมมารที่ยังไม่ตื่นหรือ” ใบหูของนางแดงก่ำราวเลือดหยด เสียงเบาเพียงเท่าตัวยุงดังขึ้นจากข้างหูของเซิงชิง ยากจะไม่พกน้ำเสียงตัดพ้อมาด้วย
ดวงตาของเซิงชิงกะพริบ มีความแปลกประหลาดวาบผ่านเพียงชั่วขณะ นางประหลาดใจเพียงครู่เดียวก็ได้สติ ที่แท้เหมียนเอ๋อร์คิดไปถึงเรื่องนั้น…
ตนเพียงห่างเห็นนางนานเกินไป คิดถึงจนเกินปกติ ยับยั้งการเข้าใกล้ไว้ไม่อยู่เท่านั้น ในยามนี้ในใจยังหลงเหลือความหวาดหวั่นจากการสูญเสียอวี้เหมียน จะมีใจไปทำเรื่องเช่นนั้นได้อย่างไร…
แม้จะมิใช่ทำไม่ได้เสียทีเดียว…
“เหมียนเอ๋อร์…เจ้าตัวหื่น~” เซิงชิงกล่าวจบประโยคนี้ ก็คว้าผิวเนื้อนุ่มตรงลำคอไว้ในปากหนึ่งคำ ขบเม้มละเอียด เลียเบา ๆ ราวกับกลืนกินยาระงับประสาท หลับดวงตาลึกที่ตึงเครียดจนเต็มเส้นเลือดแดงลง ไม่รัดแน่นขึ้นอีก
อวี้เหมียนงุนงง นางเป็นเจ้าตัวหื่นไปได้อย่างไร