กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 379 ความกระเง้ากระงอดเล็กน้อย
นิ้วทั้งห้าคลายปิ่นปักผมออก เส้นผมยาวสยายลงตามกลางแผ่นหลังโดยธรรมชาติ เซิงชิงเหลือบมองอวี้เหมียนที่เปลี่ยนเป็นชุดสีม่วงเมฆ แล้วหยิบชุดสีม่วงแดงเข้มขึ้นมาสวมใส่เสียเอง
ปลายนิ้วขยับแผ่วเบา ค่ายกลอาคมภายในห้องถูกถอนออก แสงสว่างค่อย ๆ กระจ่างขึ้น หน้าต่างด้านที่ติดกับลำเรือนั้นขัดด้วยหยกผลึกเนื้อใส แสงตะวันสาดส่องเข้ามาเต็มไปด้วยความอบอุ่น
อวี้เหมียนเดินมาข้างหน้าต่าง มองออกไปเห็นทะเลเมฆโอบล้อมอยู่ภายนอก ก็ยิ่งมั่นใจว่าตนมิได้คาดเดาผิด นางเห็นชัดว่าอีกฝ่ายมิได้คิดจะย้ายที่ไปไหนเลย
“ไปกันเถิด…”