กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 259 ออกเดินกันเถิด
อวี้เหมียนยื่นมือไปแตะท้องของนางอย่างเชื่องช้าเล็กน้อย ความเจ็บปวดทื่อ ๆ ทำให้ประสาทชาไป ในชั่วขณะหนึ่งยังไม่รู้สึกเจ็บ เพียงแต่ท้องอุ่นร้อน และยังชาอยู่บ้าง ราวกับชาไปจนไม่รู้สึกว่าเป็นของตน
จนกระทั่งบัวแก้วบริสุทธิ์ห้ามเลือดในชั่วพริบตา ราวกับประสาทรับความรู้สึกเจ็บถูกปลุกขึ้นมา ความเจ็บนั้นราวกับมดไฟนับไม่ถ้วนกัดแทะ แผ่ลามจากทุกชุ่นของร่างกายขึ้นสู่สมอง
นางยังครุ่นคิดไม่กระจ่างว่าแท้จริงเจ็บตรงไหน เพียงแต่แม้แต่เรี่ยวแรงขยับอีกสักนิดก็ไม่มีเหลือแล้ว
ดวงตาของเซิงชิงหดเกร็ง มือเดียวฉีกค่ายกลออก ประคองอวี้เหมียนไว้เบา ๆ พลังวิญญาณสำรวจไปตามเส้นลมปราณ เพลิงเหยียนแทรกซึมเข้าสู่ร่างจากบาดแผล พร้อมด้วยปราณมารอีกสายหนึ่ง