เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บุปผาซ่อนพิษ
ตอนที่ 167 ความหลงใหลของราชานิยายพื้นบ้าน
พอซักถามจนจบ ความเย็นชาบนใบหน้าของเซิงชิงแทบจะประคองไว้ไม่อยู่ อวี้เหมียนที่อยู่เบื้องหน้าหลับตาสนิท ใบหน้าซีดราวกับกระดาษ ตัวสั่นเทาราวกับร่อนแป้ง
เจ้าฟ้าช่างลงทัณฑ์นางหนักหนาเกินไปแล้วกระมัง!
สู้ให้อัสนีสักสายฟาดนางตายเสียยังจะดีกว่า
โชคดียังไม่ทันเอ่ยถึงเรื่องภาพวาดน้อยนั่น
นางหลับตานานครู่หนึ่ง เห็นเซิงชิงไม่ไหวติง จึงค่อย ๆ เผยเปลือกตาขึ้นเสี้ยวหนึ่งแล้วมองไป ก็ประจันหน้ากับดวงตากลมดำสนิทคู่หนึ่ง
เซิงชิงโน้มเข้ามาใกล้จนแทบประชิด ราวกับจงใจจะทำให้อวี้เหมียนตกใจ อวี้เหมียนก็ตกใจจริง ๆ จนหันหลังหมายจะหนี แต่กลับถูกคว้าคอเสื้อดึงกลับมา ข้างหูจึงดังเสียงเซิงชิงที่กัดฟันแน่นจนแทบกระดำกระด่าง “จะไปไหน?”
สัญชาตญาณเอาตัวรอดของอวี้เหมียนทำให้พอถูกคว้าได้ก็หันกลับไปกอดเอวเซิงชิงในทันที “…ไปในอ้อมอกอาจารย์ เมื่อครู่เดินผิดทางเจ้าค่ะ”