ตอนที่ 110 ลมปากวิกล

ตอนที่ 110 ลมปากวิกล

น้ำเสียงของนางมิได้แข็งกร้าวเลยสักนิด กลับคล้ายเสียงกระซิบแผ่วเบาริมใบหู ราวกับหลุดออกมาจากปากโดยไม่ทันคิด

เซิงชิงไม่เคยให้คำมั่นในสิ่งที่นางทำไม่ได้ มีเพียงครั้งนี้เท่านั้น ที่นางซึ่งทั้งร่างเปื้อนโลหิตและปราณอัคคีในใจยังมิทันสงบลง รีบรุดกลับมาแล้วพูดพลุ่งพล่านออกไป

ยามนี้มองตัวเองในกระจกสำริด ดวงตาสีหมึกทมิฬนั้นมีแววหลงทางอยู่เสี้ยวหนึ่ง

นางก็สามารถปกป้องอวี้เหมียนได้อยู่แล้ว เหตุใดจึงต้องให้คำมั่นเช่นนี้เล่า

เมื่อความหลงทางนั้นจางหายไปในชั่วพริบตา ก็กลับอ่อนระทวยแนบกายลงบนตัวอวี้เหมียน ตอนที่รีบรุดกลับมาใจนั้นว้าวุ่น มือที่ลงไปจึงไม่เด็ดขาดพอ ถูกเจียวมารตัวนั้นกรีดเป็นรอยยาวเล็ก ๆ ที่แผ่นหลัง